سی نما - نقد «روزی روزگاری در هالیوود»: آمریکا آمریکا!

«روزی ‌روزگاری ‌در ‌‌‌‌‌هالیوود» (Once Upon a Time in Hollywood) ‌‌‌نهمین ‌فیلم‌‌ تارانتینو را‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ بی‌شک‌ می‌‌توان در رده‌‌‌‌ی‌ آثار ‌‌‌‌بالغ ‌این کارگردان ‌قرارداد. میل تارانتینو ‌‌‌برای‌‌ گفتن ‌داستان‌های ‌عامه‌پسند ‌‌‌با‌‌‌ ارجاعات ‌فراوان ‌تاریخی،‌‌ جغرافیایی ‌و ‌‌‌‌‌‌‌‌فرهنگی ‌در‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ساختار ‌‌‌‌‌غیرخطی ‌‌و پست‌مدرن ‌قابل ‌ستایش ‌‌است ‌و ‌‌‌‌‌هم‌چنان ‌‌‌‌باید ‌منتظر خلاقیت ‌و ‌نبوغ ‌بیشتر او ‌در ‌‌فیلم‌سازی ‌باشیم. روزی ‌روزگاری ‌در هالیوود حاصل‌ عشق ‌تارانتینو‌‌‌‌‌ به ‌کالیفرنیا ‌‌و ‌‌لس‌آنجلسی ‌است ‌که ‌زندگی‌اش ‌را در ‌آن‌‌ گذارنده ‌و عشقش ‌به ‌هنر ‌‌‌نمایش ‌و سینما ‌‌‌‌‌از ‌آنجا ‌‌شکل‌گرفته ‌است ‌و حالا این‌ عشق ‌و شناخت ‌کاملش ‌از ‌‌‌‌این ‌منطقه ‌را ‌‌با ‌‌تمام ‌جزییات،‌ در هنری ‌همگانی ‌‌به نام ‌سینما ‌‌‌‌‌به ‌‌اشتراک‌ می‌‌گذارد.

روزی ‌روزگاری ‌در ‌‌‌‌هالیوود،‌‌‌‌‌ مظهر ‌فرهنگ ‌غلیظ ‌و پر‌رنگ ‌آمریکایی ‌‌است‌‌ در دهه‌ی۶۰، با تمام ‌جزییات ‌اعم‌ از ‌راحتی، رفاه، خوش‌گذرانی، آزادی، برابری، الگوهای نو، شهرت، دغدغه‌های ‌پولدارشدن ‌و ‌در‌کنار ‌این ‌امید ‌و ‌عشق‌ به ‌زندگی، پوچی ‌حاصل ‌از ‌رویای ‌ترسناکِ ‌‌آمریکایی. شاید گروتسک ‌واژه‌ای ‌باشد که ‌بتوان ‌آن ‌را‌ روی ‌اثر ‌آخر تارانتینو ‌سینک ‌کرد.‌ روزی ‌روزگاری ‌د‌ر ‌هالیوود، تصاویری ‌است عجیب، خوش‌رنگ ‌و ‌طنزآمیز و ‌در ‌‌بطن ‌موضوع، نمایش ‌سیاه ‌ضعف‌های ‌ساختاری ‌است. در واقع ‌آنچه ‌که ‌تارانتینو ‌به ‌خوبی انجام ‌می‌دهد، شکل‌گیری ‌تردید ‌بین ‌خندیدن ‌از فرم ‌فریبنده ‌و یا‌ وحشت ‌کردن ‌از ‌محتوایی ‌سیاه ‌‌‌است ‌و در ‌نهایت ‌با ‌‌مهارت، وحشت، تلخ‌کامی ‌‌و ‌اندوه ‌ما‌ را‌ رقم ‌می‌زند.

فیلم ‌با ‌خرده ‌روایتی از سه ‌کاراکتر ‌شکل ‌می‌گیرد ‌و ‌داستان ‌هر‌ سه را ‌به ‌موازات ‌با‌ وجه ‌اشتراکی ‌به ‌نام ‌هالیوود، پیش ‌می‌برد، هالیوودی‌ که ‌‌به ‌آن‌ها‌ معنا می‌دهد وکاراکترها، خارج ‌از آن ‌نه ‌خودشان ‌و نه ‌زندگیشان ‌معنا ‌پیدا ‌می‌کند. کاراکتر ‌اول ‌ریک‌ دالتونِ بازیگری ‌است‌ که ‌تمام ‌نقش‌هایی‌ که ‌در‌‌ آن ‌بازی ‌می‌کند، شبیه ‌به ‌هم‌اند ‌‌و ‌هیچ‌گونه ‌‌پیشرفتی ‌ندارد ‌و ‌با‌ تمام ‌سابقه‌ای‌ که ‌درهالیوود ‌دارد، حالا پیشنهاد ‌وسترن‌ اسپاگتی ‌یا‌ همان ‌وسترن ‌ایتالیایی ‌به ‌او ‌می‌شود. بازیگری ‌که ‌خود را ‌شکست ‌خورده ‌می‌داند و ۱۵ سال ‌آینده‌ی ‌خود ‌را ‌‌پوچ‌ می‌بیند. کاراکتر ‌دوم کلیف بوث است که بدل‌کار و دوست ریک دالتون است، کاراکتری که شغل، جایگاه و اعتبارش با ریک دالتون معنا پیدا می‌کند. حضور آرام او اما، پیش برنده‌ی داستان و بازگوکننده‌ی وقایع تاریخ مورد نظر تارانتینو برای بیننده است. کاراکتری که پایان خوش مورد نظر فیلم‌ساز را شکل می‌دهد. کاراکتر سوم اما شارون تیتِ بازیگر و همسر رومن پولانسکی معروف، و از ساکنین منطقه‌ی خصوصی بندیکت‌ کانیون در بورلی‌ هیلز است. کاراکتری که در واقعیت، در سال ۱۹۶۹ توسط خانواده‌ی منسون‌ها که فرقه‌ای بر‌‌ آمده از خرده فرهنگ هیپی‌ها بود، به قتل می‌رسد.

داستان فیلم جدید تارانتینو در اصل بازگویی داستان خانواده‌ی منسون‌ها است که در اواخر دهه‌ی۶۰ با خرده فرهنگ هیپی‌ها در ایالت کالیفرنیا و در حواشی لس انجلس شکل گرفتند. هیپی‌ها اما جنبشی اجتماعی-اعتراضی، متشکل از جوانان آمریکایی بودند و از مخالفین سرسخت نظام سرمایه‌داری. این جنبش با ارزش‌هایی چون زندگی اشتراکی، عشق آزاد، روابط آزاد جنسی و استایل زندگی هم‌چون موسیقی سایکدلیک راک، حاشیه‌گرایی، مصرف مواد مخدر، داشتن ظاهری آشفته، ترک خانه و خانواده برای رسیدن به رشد روحی، همراه بود. به مرور، این جنبش فراتر از چهارچوب های قانونی و اخلاقی نظام سرمایه داری آمریکا حرکت کرد و با نگرانی شدید افکار عمومی مواجه شد و سرانجام قانونی برای مخالفت با این پدیده در اوایل دهه‌ی۷۰ در کنگره‌ی آمریکا تصویب شد.

بد نیست اشاره‌ای داشته باشیم به بن‌مایه‌های شکل‌گیری خرده‌ فرهنگ هیپی، که در واقع همان کمون اشتراکی بود. پدیده‌ای که در آمریکا در همین دهه شکل گرفت. کمون اشتراکی نوعی زندگی اشتراکی است که در آن سلسله مراتب دیده نمی‌شود و مالکیت خصوصی در آن وجود ندارد و افراد به طور یکسان از اموال، وسایل آسایش، تفریح و همین‌طور حاصل کار‌ جمعی، برخوردار هستند. در واقع این پدیده، نوعی بازگشت به طبیعت و احیای کمون‌های اولیه را تجدید می‌کند. هرچند که کمون‌های آمریکایی درکالیفرنیا اکثراً در حاشیه‌ی شهرها قرار داشتند و آنچنان ایدئولوژی‌های مبتنی بر مدینه‌ی فاضله را نداشتند.

فیلم تارانتینو در بطن، ماجرای خانواده‌ی منسون‌ها است که کمون و فرقه‌ای برآمده از خرده فرهنگ هیپی بودند. خانواده‌ای متشکل از دختران و پسران جوان به رهبری چارلز منسون، (خواننده، ترانه‌سرا و نوازنده‌ای شکست‌خورده) که از نظریه‌ی هرج و مرج، تبعیت می‌کردند و مقرشان مزرعه‌ی جرج اسپان بود. این فرقه، سرمایه‌داران را خوک می‌نامیدند. واژه‌ی خوک در بخش‌هایی از فیلم هم به خوبی مشهود است، به طور مثال سکانسی که خانواده‌‌ی منسون‌ها در مزرعه، کلیف بوث را خوک خطاب می‌کنند و یا سکانس‌های پایانی که برای قتل عام وارد منطقه‌ی خصوصی بندیکت‌کانیون در بورلی‌ هیلز می‌شوند. در واقعیت اما منسون‌ها فقط در آگوست ۱۹۶۹،  ۷نفر را طی ۲ شب در منطقه‌ی نام‌برده به قتل رساندند و یکی از این قربانیان، شارون تیت همسر رومن پولانسکی بود.

تارانتینو بازسازی وقایع سال ۱۹۶۹ را با محوریت خرده فرهنگ نامحبوب هیپی‌ها، در جای‌جای اثر نشان داده است و رأس جریانات و وقایع را به خانواده‌ی منسون‌ها پیوند می‌زند، که البته نام خانوادگیشان در فیلم شنیده نمی‌شود و فقط تعدادی از اعضای آن نامشان مشخص می‌شود مثل تکس، سوزان، لیندا و رهبرشان چارلز که چارلی می‌نامندش. فیلمساز اما به خوبی عدم محبوبیت و نفرت از این افراد را بارها از زبان و نگاه‌های کاراکترهایش مثل ریک دالتون، جی سبرینگ و کلیف بوث بیان می‌کند. به طور مثال سکانسی که ریک و کلیف در ماشین هستند و هیپی‌ها از خیابان رد می‌شوند و ریک آن‌ها را هیپی‌های لعنتی می‌نامد.

تارانتینو در ۲ ساعت و ۴۱ دقیقه، خرد خرد اطلاعات را به مخاطب تحویل می‌دهد و وقایع را به هم متصل می‌کند تا تماشاگر در نهایت قوه‌ی تعقلش را به‌کار بیاندازد و همان‌طور که در قصه‌ی عامه‌پسندش، با ارجاعات واضح از جمله: صحنه‌ی آتش زدن نازی‌ها، حضور مایکل مدسن، کورت راسل، اشاره به وسترن اسپاگتی و اشاره به «بچه‌ی‌ رزماری» که درست یک سال قبل از قتل شارون تیت ساخته شد و اکرانش موج مخالفت فرقه‌های گوناگون را در برداشت. علاوه بر این که نیاز مخاطبین عامش را برطرف می‌سازد و ادای دینی به فیلم‌های پیشینش و فیلم‌های محبوبش می‌کند، جایگاهی هم برای مخاطب خاصش تعیین می‌کند و کدهایی مخصوص، در اختیار او قرار می‌دهد. به عنوان مثال، اوایل فیلم در صحنه ای کوتاه و به ظاهر بدون اهمیت، طوری از قاتل شارون تیت، «چارلز منسون»رونمایی می‌کند که کمتر کسی می‌تواند آن صحنه را به خاطر بیاورد. صحنه ای که چارلز منسون بی‌آنکه تماشاگر او را بشناسد، وارد منزل خصوصی پولانسکی می‌شود و به دنبال دو اسم می‌گردد: «تری و دنیس ویلسون» و جی سبرینگ، دوست خانوادگی پولانسکی به او می‌گوید آنها از این‌جا رفته‌اند و ملک برای پولانسکی است. تارانتینو به بهترین شکل ممکن، دو کد برای مخاطب خاص می‌گذارد. اما به راستی این دو شخص چه کسانی‌ هستند؟

تری و دنیس، همان تهیه‌کننده‌های موسیقی که از ادامه‌ی همکاری با چارلز منسون صرف نظر کردند و شکست چارلز را رقم زدند و به نوعی انگیزه‌ی او را برای قتل افزایش دادند. و یا در سکانس‌های دیگر مثل سکانس رو درویی کلیف بوث با جرج اسپانِ نابینا، وقتی که بوث خودش را معرفی می‌کند، جرج اسپان او را «جان ویلکس کی؟» خطاب می‌کند که اشاره‌ای است به جان ویلکس بوث بازیگر و قاتل ابراهام لینکلن و کاراکتر «آنتونیو مارگریتی» که نقشش را الی راث در «حرام‌زاده‌های بی‌آبرو» بازی می‌کرد.

کوئنتین تارانتینو حتی در پایان‌بندی هم، نبوغش را بار دیگر نشانمان می‌دهد و همان‌طور که در«حرام‌زاده‌های بی‌آبرو» تاریخ مورد علاقه‌ی خودش را می‌سازد و غافلگیرمان می‌کند، در پایان‌بندی «روزی روزگاری در هالیوود» هم تاریخ را عوض می‌کند و حمله‌ی اعضای خانواده‌ی منسون‌ها به منطقه‌ی خصوصی بندیکت‌کانیون را که به لحاظ بصری یادآور حمله‌ی افعی‌های سیاه در صحنه‌ی عروسی در کلیسا در فیلم «بیل را بکش» است را ناکام می‌سازد و قتل شارون تیت را نشانمان نمی‌دهد و پایان خوش خودش را می‌سازد.

در انتها می‌توان گفت بی‌شک «روزی روزگاری در هالیوود»، به عنوان اثر تارانتینویی، تمام انتظارات و آرزوهایی که طیف گسترده‌‌‌ای که مخاطبینش – چه خاص و چه عام – از این فیلمساز دارند را برآورده می‌سازد و جایگاه او را برای تماشاگران تثبیت می‌کند.

22 دی 1398 19:46

سایر اخبار

ارسال دیدگاه جدید

برای ارسال نظر باید وارد حساب کاربریتان شوید یا عضو سایت شوید.

دیدگاه های ارسال شده

Oulipo پروفایل 8 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

علت چندپارگی پاسخ من به شما، درازی متن و عدم امکان ارسال یک‌جای آن بوده است. امیدوارم انسجام متن در خوانش آن نادیده انگاشته نشود.

نمایش دیدگاه
yasichka پروفایل 19 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

در آگاهی و دانش شما شکی نیست دوست عزیز. با دقت نظرتان به مواردی اشاره کردید که ادامه ی این گفت و گو را اقلن برای شخص بنده سودمندتر می سازید. در اولین فرصت این گفت و گو را ادامه خواهم داد.
سپاس از شما ?

نمایش دیدگاه
Oulipo پروفایل 23 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

از شما ممنونم که روزنه‌ای برای اندیشیدن به این دست مسائل می‌گشایید.

نمایش دیدگاه
Oulipo پروفایل 8 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

سینمای حقیقی سینمای رخداد است و سینمای جعلی سینمای شوک. در این یکی ما از رسیدن به شهود در جهان فیلم غوطه‌ور می‌شویم و در آن یکی از مواجهه با امرِ آنی میخکوب. هر انسانی می‌داند که در چیزی که ماهیتش سطح است غوطه خوردن ممکن نیست.
و برعکس انگاشت شما از تاریخ، بازسازی و بازنمایی یک دوره تاریخی معیّن در تصویر سینمایی را نمی‌توان “برجسته‌سازی تاریخ” نامید. حتما می‌دانید که میان حادثه و رخداد تفاوتی اساسی است. سینمای تارانتینو عبارت “حادثه برای حادثه” را بر وزن “هنر برای هنر” تداعی‌گر است.
سینمای تارانتینو برخلاف ظاهر پویا و پرتپش آن سینمایی انفعالی است. او سینمای انتقام را با چاشنی قدوم تاریخی به بیننده می‌خوراند. فرم سینمای تارانتینو دقیقا پست‌مدرن است با خصائل ویژه آن، یعنی مسطّح و درون‌نما و گذرا (به آرای فردریک جیمسن رجوع کنید). تارانتینو بر نفرت عمومی موج‌سواری می‌کند و قوّه تفکّر بیننده را برای دو ساعت و چهل و یک دقیقه به خواب خرگوشی گسیل می‌دارد. اساس سینمای او متصل شدن به نازل‌ترین نقاط ذهن مخاطب است، یعنی ارضای حس انتقام و خشم حاصل از انفعال، و عقده‌گشایی. آن “کاکاسیاه” سردسته در “قصّه عامیانه” مورد نوازش قرار می‌گیرد؛ هیتلر سلّاخی می‌شود؛ اعضای خانواده منسن دریده می‌شوند و شارون تیت جان سالم به در می‌برد. این دقیقا همان ادراک توده‌ای و جمعی است که شما آن را ستایش می‌کنید، یعنی عدم درک دقیق، و قشری بودن احساس حقیر انتقام و سواری گرفتن از آرزو‌های محال. این “بامزه‌بازی” هیچ ارتباطی با درگیر شدن با تاریخ و برجسته‌سازی جامعه ندارد چون این پوسته که تارانتینو به ما ارزانی داشته تنها “قشنگ” است و صدالبته توخالی.
اما در پایان، من شما را به کتاب کوچک اما پرمغز یوسف اسحاق‌پور ارجاع می‌دهم که در آن تفاوت میان سینمای حقیقی و صنعت سرگرمی را یادآور می‌شود.
“س‍ی‍ن‍م‍ا: گ‍زارشی‌ ب‍رای‌ درک‌؛ ج‍س‍ت‍اری‌ ب‍رای‌ ت‍ف‍ک‍ر” برگردان باقر پرهام از متن فرانسه
سپاس

نمایش دیدگاه
Oulipo پروفایل 8 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

و اما شما من را به کتابی ارجاع داده‌اید که شاید بی‌ربط‌ترین کتاب بنیامین به این بحث باشد. نمی‌دانم منظور شما متن فارسی بسیار ناقص و ناپخته آن است یا متن اصلی یا دست‌کم ترجمه انگلیسی آن. هرچه باشد آن‌چه شما از آن می‌گویید نه در این کتابِ برساخته‌شده از پاره‌های فکری بنیامین، که در مقاله‌های دیگر وی به تفصیل بحث شده‌اند:
“تاریخ مختصر عکاسی”؛ “رسالت مترجم”؛ “قصّه‌گو”؛ “کار هنر/اثر هنری در عصر بازتولید مکانیکی”
تعریف بنیامین از مفهوم “هاله قُدسی” aura در مقاله “تاریخ مختصر عکاسی” به ترجمه این‌جانب چنین است؛ ” یک درهم‌بافتگیِ غریبِ فضا و زمان: تجلّی یا تظاهرِ اصیلِ فاصله، بدون اهمیت داشتن نزدیکی یا دوری آن [اصالت یا هاله قدسی]”. درواقع حضور فیزیکی و فضا-زمان‌مند اثر هنری مدّ نظر بنیامین بوده است و این نیز از ماتریالیسم تاریخی نشأت می‌گیرد. مقصود او از طرح این عبارت آن است که چیستی اصالت همیشه در پشت افق ادراک ما واقع شده و جز نوری برجهیده از آن به چشم ذهن نمی‌رسد. پس مفاهیم زیباشناختی یا فلسفه هنر که به چیستی اثر هنری می‌پردازند اگرچه جدّی، در نقد یک فیلم از یک کارگردان چندان محلی از اعراب ندارند. و باید افزود گفت که هیچ اثری با وصله زدن‌های فلسفی و مفهوم‌پردازی‌های خارج از بطن متن، از مرتبه کالای فرهنگی به اثر هنری ارتقاء نمی‌یابد.

نمایش دیدگاه
Oulipo پروفایل 8 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

فرموده اید که “بنیامین، سینما را هنر همگانی می داند.”، گویی کسی بر این حقیقت واقف نبوده است و بنیامین اوّلین کاشف این سرزمین بکر بوده. اگر تسلطّی بر زبانی غیر از فارسی دارید توصیه می‌کنم به مقالات نوشته شده در فرانسه سال‌های زایش سینما رجوع فرمایید و ببینید که خیل عظیم ناظران و دست‌اندرکاران این پدیده از همان آغاز بر همگانی بودن آن اتفاق نظر دارند.
فرموده‌اید که “کارکرد شکل های هنری جز این نیست که محتوای تاریخی را به حقیقت فلسفی تبدیل کند و این در واقع نقادی تفسیری است. هدف نقد هم جز این نیست که ببینیم چطور محتوای تاریخی اثر هنری به محتوای تاریخی مفهوم جاودانگی می دهد.”
سوای سربسته و عقیم بودن مفاهیم مطرح‌شده، این عبارت دقیقا مصداق همان خیابان یک‌طرف است که راه گردشی بر خواننده نمی‌گشاید و تنها او را به سویه‌های ازپیش‌ساخته سوق می‌دهد، آن هم سویه‌هایی محدود به واژه‌پردازی. اگر هم این خوانش شما از متن خود بنیامین است باید بدانید، و شاید می‌دانید، که سنّت فکری هر ناقد بر چیستی نقد وی تفوّق دارد. بنیامین ماتریالیسم تاریخی را عرصه نقد خویش می‌سازد، امّا در دفاع شما تمامی سنّت‌های فکری دیگر به نفع یک متفکر نادیده انگاشته می‌شوند. براستی چه باشکوه است این یقین! هنر جز این نیست و نقد جز آن! این عبارت‌پردازی تنها از خامی حکایت دارد. این‌که در چند جمله تعریف نهایی چیستی هنر و نقد را ارائه فرموده‌اید خود معجزتی است، اما این‌‌که تمامی افراد باید از منظر تجربه جمعی و فرهنگ توده یک اثر را ببینند از پست‌مدرن‌انگاری شما به دور است.

نمایش دیدگاه
Oulipo پروفایل 8 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

تنها به ذکر چند مورد از اظهارات شما بسنده می‌کنم تا مسئله روشن شود.
“میل تارانتینو ‌‌‌برای‌‌ گفتن ‌داستان‌های ‌عامه‌پسند ‌‌‌با‌‌‌ ارجاعات ‌فراوان ‌تاریخی،‌‌ جغرافیایی ‌و ‌‌‌‌‌‌‌‌فرهنگی ‌در‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ساختار ‌‌‌‌‌غیرخطی ‌‌و پست‌مدرن ‌قابل ‌ستایش ‌‌است.”
این‌که تنها به علّت پرداختن به چنین زمینه‌هایی و اتخاذ روایت غیرخطی و پست‌مدرن اثری قابل ستایش یا مردود است از درک و توان فکری من خارج است. شاید قدری توضیح یاری‌رسان باشد.
اشاره شما به امانوئل کانت اشاره‌ای سربسته و خارج از دایره خوانده‌های من است. لطفا منبع فرمایشات کانت در باب از میان رفتن تقدّس هنر را ذکر کنید. و باید دانست که میان “تقدّس و والایی هنر” و “اصالت اثر هنری” که مدّ نظر والتر بنیامین بوده تفاوتی ماهوی است.
فرموده‌اید که “هاله ی تقدس و والایی اثر هنری که کانت مطرح می کند در این دوره شکسته می شود. اما اگر از منظر بنیامین بخواهیم جلو برویم، باید گفت به تبع این زدایش، ادراک مخاطب عام ارتقاء پیدا می کند و سرآمدگرایی در هنر از میان برداشته می‌شود و هنر همگانی می شود.” این‌که اثر هنری از عرصه خصوصی اشراف و فرادستان خارج می‌شود و در دسترس عموم قرار می‌گیرد آیا متضمّن بالا رفتن ادراک مخاطب است؟ صدالبته در این‌که مواجهه با آثار هنریِ بیشتر به شکل‌گیری تجربه و ذائقه فرد یاری‌رسان است شکی نیست، اما آیا به مدد رسانه‌های جمعی و سرریز کردن کالاهای فرهنگی می‌توان ذائقه عموم را پخته‌تر از سال‌های گذشته انگاشت؟ به گمان من بهیچ وجه چنین نیست و آثار تولیدشده در دهه‌های اخیر خود شاهدی بر افول ارزش هنری هستند. همه‌گیری شبه‌هنرها و تنزّل هنر اصیل به کالای فرهنگی نه تنها مایه مسرّت نیست که زنگ خطرِ هیچ انگاشته شدن ارزش اثر هنری را سال‌هاست به صدا درآورده است.

نمایش دیدگاه
ghazalak71 پروفایل 5 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

نقد بسیار عالی، اطلاعاتی که داده شده بسیار خوب و مرتبط با خود فیلم بود.سپاس از نویسنده عزیز

نمایش دیدگاه
yasichka پروفایل 7 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

سپاس از توجه شما دوست عزیز.

نمایش دیدگاه
Oulipo پروفایل 3 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

افسوس که امروز آن‌چه که در “فرهنگ عامیانه” از آن با عنوان “بامزه‌بازی” یاد می‌شود را اثر هنری می‌پندارند. تنها راه درمان این خطای باصره شاید به تماشا نشستن صدها فیلم شناخته و ناشناخته تاریخ سینما باشد و صدالبته قدری مطالعه.
فارق از آشفتگی در صورت متن و ایرادهای نگارشی، این نوشته را می‌توان برآیند شوق‌زدگی نگارنده از پس تماشای فیلمی میان‌مایه انگاشت، و علّت غایی چنین تمجیداتی از چنین فیلمی هیچ نیست جز کم‌تجربگی و عدم آشنایی با فرهنگ آمریکای دهه 60.
نگارنده آن‌قدر تحت تأثیر “تاریخ‌نگاری” تارانتینو قرار دارد که قضاوت‌های او را نسبت به هیپی‌ها و فرهنگ اعتراض، آیه منزل پنداشته و هرآن‌چه به خوردش داده شده است را چون آیتی از حقیقت به ما می‌نمایاند.
و ای کاش نگارنده قدری در مورد ترکیب غریب “کمون اشتراکی” توضیح بفرمایند.

نمایش دیدگاه
yasichka پروفایل 5 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

فارق از نکاتی که با برچسب ندانستن، آشفتگی، کم تجربگی، شوق زدگی، عدم مطالعه و عدم فیلم دیدن و اصولا نفی کلی نگارنده… مطرح کردید، با بخش اول متن شما که کاملا منطقی است، موافقم اگر از منظر کانت به هنر نگاه کنیم. در نیمه ی سده ی ۱۹، با تکثیر مکانیکی اثر هنری که اوج امکان آن عکاسی و سینما، بودند، هاله ی تقدس و والایی اثر هنری که کانت مطرح می کند در این دوره شکسته می شود. اما اگر از منظر بنیامین بخواهیم جلو برویم، باید گفت به تبع این زدایش، ادراک مخاطب عام ارتقاء پیدا می کند و سرآمدگرایی در هنر از میان برداشته می شود و هنر همگانی می شود. از این رو بنیامین، سینما را هنر همگانی می داند و از آن دفاع می کند.بنده تاریخ نگاری تارانتینو را دقیقا همان برجسته نمایی زمینه اجتماعی و تاریخی اثر هنری می دانم چون کارکرد شکل های هنری جز این نیست که محتوای تاریخی را به حقیقت فلسفی تبدیل کند و این در واقع نقادی تفسیری است. (نوعی شیفتگی به بازتاب و بازنمایی تاریخی جامعه در هنر)
هدف نقد هم جز این نیست که ببینیم چطور محتوای تاریخی اثر هنری به محتوای تاریخی مفهوم جاودانگی می دهد.
بنیامین در واقع هنر را پلی میان تاریخ و فلسفه می داند. به بیانی دیگر، معتقد است که درک هنر، تاریخ را به فلسفه تبدیل می کند. (تاریخ (امر خاص) و فلسفه (امرعام) ).
با این رویکرد بی شک اثر هنری افشاگر و برملا کننده تضادهای اجتماعی است و این همان “بامزه بازی” است که شما مطرح کردید و همان ناسازه ی زیبایی است که بنیامین آن را اثر هنری می داند. در نهایت شما را ارجاع می دهم به کتاب، “خیابان یک طرفه”؛ اثر والتر بنیامین.
سپاس از توجه شما.
موفق باشید.

نمایش دیدگاه
Oulipo پروفایل 8 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

(پیشاپیش از درازی این نوشته و عدم انسجام احتمالی پوزش می‌طلبم)
جناب آقا یا سرکار خانم نگارنده گرامی،
پاسخ شما دقیقا بازتابنده همان خام‌دستی و شوق‌زدگی است که در پاره آغازین از آن یادی کردم. این خیابان یک‌طرفه که شما طرّاح و مجری پیاده‌سازی آن هستید خواننده را بهیچ‌کجا رهنمون نمی‌شود (اگر که برای نقد سینمایی نقشه راه و غایتی بتوان متّصور بود).
نوشته شما از اساس و در اصول یک نقد ژورنالیستی فاقد قوه خلاقه است که تنها با برچیدن و برهم کشیدن اطلاعات خام شکل یافته است، با چاشنی نقد سینمادوستانه (cinephillic). اما در پاسخ به انتقاد من زمینه گفت‌وگو و زمین بازی به نقد دانشگاهی (آکادمیک) نقل مکان می‌کند. اگر شما به نقد کشیدن تارانتینوی “روزی روزگاری در هالیوود” را از منظر نقد دانشگاهی مدّ نظر داشتید ای کاش در متن اصلی از آن بهره‌ای برده و یا حدّاقل به آن اشارتی می‌فرمودید. قصد شما در این گردش تاکتیکی بر من پوشیده است اما امید دارم نیت شما مرعوب ساختن نقّاد نبوده باشد. شاید هم اگر خوش‌بین باشم، شما بزعم خودتان متنی در حدّ فهم عوام نگارش فرموده‌اید که باز هم این تغییر موضع را توجیه نمی‌کند. و آن‌چه من از متن شما استنباط و به شما منتقل کردم دقیقا برداشت من از متن شماست، حال نام آن را “برچسب” بگذارید یا هرچه دیگر.

نمایش دیدگاه
Reza-D پروفایل 2 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

نقد خوبی بود اما همونطور که انتظار داشتم باز هم منظور تارانتینو به درستی فهمیده نشد
پاهای روی صندلی….. توضیح بیشتری نمی‌دم. خودتون برید دوباره فیلم رو ببینید
اما جدای از خود نقد، متأسفانه باز هم شاهد استفاده اشتباه از یک کلمه هستیم. نویسنده محترم در جایی از متن نوشتن:
“دوست خانوادگی پولانسکی به او می‌گوید آنها از این‌جا رفته‌اند و ملک «برای» پولانسکی است”
آدم از چندتا نوجوون که صحبتاشون عامیانه و خودمونیه انتظار چندانی نداره؛ اما وقتی می‌بینی حتی توی متن‌های نقد و بررسی و مثلاً ادبی و حتی توی دوبله‌ی فیلم‌ها هم بجای استفاده از کلمه «مالِ»؛ از کلمه‌ی کاملاً اشتباه «برایِ» استفاده میشه، دیگه واقعاً جا داره تأسف بخوری! نمی‌دونم چه اصراریه هر چی مُد میشه بقیه هم باید انجامش بدن. دوست عزیز نویسنده، خواهشاً شماها دیگه مثل عوام نباشید. جمله‌ی “ملک «برای» پولانسکی است” از نظر دستور زبان فارسی کاملاً اشتباهه! درستش اینه که بگیم: “ملک «مال» پولانسکی است”. این جابجایی مثل اینه که بجای جمله‌ی “من «برای» شما آرزوی خوشبختی دارم”، بگیم: “من برای شما «مال» خوشبختی دارم”!!!!!

نمایش دیدگاه
yasichka پروفایل 3 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

در گزاره ی شما چندین خطای دستوری، املایی و خوانشی وجود دارد و این خود اساس انتقادات شما را زیر سئوال می برد. بگذارید بعد از مصادره به مطلوبی که انجام دادید، شما را به قسمت هایی از متن خودتان ارجاع دهم: بعد از جمله ی پاهای روی صندلی در صورتی می توانید از ۳نقطه استفاده کنید که مثال های دیگری را آورده باشید، البته بگذریم که به جای ۳نقطه، ۵ نقطه گذاشتید. واژه ی نوجوون در ادبیات عامیانه و شفاهی می گنجد نه در نقد ادبی. شما در نقد ادبی باید بنویسید: نوجوان.
همین طور تعداد بی شماری از کلمات دیگر که شکستنشان در ادبیات یک منتقد خطا است، در جای جای نقد شما دیده می شوند.
رعایت نکردن نیم فاصله ها و سرهم نویسی های اشتباه، از دیگر نکات منفی متن شماست. به همین نکات بسنده می کنیم، بگذریم از این که باژگونه خوانی شما در خوانش اثر، جای بحث بیشتری دارد.
در نهایت سپاس از توجه شما دوست عزیز.

نمایش دیدگاه
Reza-D پروفایل 3 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

1 – نقدی که من به نوشته‌ی شما داشتم درمورد کلمه‌ای بود که اساس و معنی جمله رو عوض می‌کنه. من به یه ویرگول یا نیم‌فاصله در نوشتار شما گیر ندادم که شما در پاسخ این مسائل رو مطرح می‌کنید!
2 – نه فقط کلمه‌ی نوجوون، که کل لحن کامنت من کاملاً عامیانه بود نه ادبی!! برای بیان این ایراد که به شما گرفتم نیازی هم به نوشته ادبی نبود.
3 – خیر دوست عزیز؛ سه نقطه درموراد دیگری هم به کار میره از جمله برای بخشی از جمله که نویسنده اون رو حذف کرده باشه. چیزی که شما میگید زمانی هست که داریم برای یک موضوع مثال بیان می‌کنیم که ارتباطی به نوشته من نداره. چون ممکنه خلاف قوانین سایت باشه لینک نمیدم، خودتون می‌تونید کاربرد سه نقطه در نگارش فارسی رو توی گوگل سرچ کنید. این هم که در یه کامنت ساده گیر دادید چرا بجای 3 نقطه 5 نقطه گذاشتم که دیگه…..
4 – گیر دادن به نیم‌فاصله هم در یک کامنت اینترنتی اینقدر عجیبه که اصولاً لزومی برای پاسخ به اون نیست. اما عجیب‌تر از گیر دادن شما به چنین نکاتی اینه که گویا حواستون نیست که اتفاقاً این شما هستید که در تمام متن خودتون بجای نیم‌فاصله از فاصله استفاده کردید، نه من!! برای نمونه:
“در «گزاره ی» شما چندین خطای….”
“….انتقادات شما را زیر سؤال «می برد»”
“«واژه ی» نوجوون در ادبیات عامیانه و شفاهی «می گنجد»”
“رعایت نکردن «نیم فاصله ها» و سرهم «نویسی های» اشتباه….”
5 – جدای از 4 مورد بالا، به فرض که متن من ایراداتی داشته باشه برای من مشکلی نیست چون من نویسنده سایت نیستم، فقط یه کاربر عادی هستم. این ایراد برای نویسنده یک سایت هست که ایراد جدی محسوب میشه. اون هم در حد جابجا کردن “اضافه ملکی” با “اضافه تخصیصی”، نه در حد گذاشتن 5 نقطه بجای 3 نقطه!! (ر.ک: دستور زبان فارسی انوری و گیوی)
6 – اصلاً بنا رو بر این میذاریم که متن من ایراداتی داشت و من هم باید اونها رو اصلاح کنم. خب اگه شما یک فرد متواضع و نقدپذیر بودید، نقد من رو می‌پذیرفتید و نوشته خودتون رو اصلاح می‌کردید و بعدش می‌تونستید ایرادات متن من رو هم دوستانه به من یادآوری کنید که من هم از شما ممنون میشدم. آیا صحت نقدهایی که به من وارد کردید، این حقیقت رو که شما یه اشتباه اساسی در متن خودتون داشتید رو از بین میبره؟
7 – اگر از توجه این دوست عزیز سپاسگذار هستید، پس چرا هنوز ایراد متن خودتون رو رفع کردید؟
و در آخر:
آینه چون عیب تو بنمود راست
خود شکن، آیینه شکستن خطاست

نمایش دیدگاه
yasichka پروفایل 5 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

بهتر است بر محور گفت و گوی منطقی و صحیح حرکت کنید و چند خطی فی الباب فیلم، نوع نگاهتان و استدلالتان بنویسید تا بشود به قوه ی سنجشتان پی برد. در غیر این صورت به آسانی می توان گفت گزاره ی شما پر است از خطا، به عنوان مثال “سپاس گزار” صحیح است، نه سپاس گذار و زمانی می توانید چنین ایرادات دستوری را عنوان کنید که در تفسیر خودتان حداقل غلط املایی نداشته باشید و گرنه این بحث چیزی جز تولید افاضات بی مازاد نخواهد داشت.
سپاس از توجه شما.
موفق باشید.

نمایش دیدگاه
Reza-D پروفایل 5 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

🙂

نمایش دیدگاه
s.Ali84 پروفایل 22 دی 1398 حاوی اسپویل
پاسخ به دیدگاه

این نقد بود؟!!!
بیشتر شبیه تعریف و تمجید یه طرفدار متعصب تارانتینو بود

چطور ممکنه پایانش غافلگیرکننده باشه؟ مثل همیشه تحریف تاریخ بود
من که جز تکرار چیزی ندیدم. فیلم همش تکرار بود و تکرار.
تعصب ضد نازی، آتیش زدن، فوت فتیش و هرچیز دیگه ای که توی فیلمهای قبلی تارانتینو دیده بودیم.
تارانتینو چون منسون رو دوست نداره توی فیلم چیزی ازش نشون نمیده و عجیبه که این نقد میگه داستان حول محور منسون ها میگرده. توی فیلم منسونی وجود نداره!
شارون تیت رو چون دوست داره سعی میکنه چیزی ازش نگه که پاک و معصوم جلوه کنه ولی پوچ و بی شناسنامه شده که انقاد به بی کلام بودنش کم نبوده
چون از بروسلی خوشش نمیاد (بنا به دلایلی که نقاد ازش بی خبره) تحقیرش میکنه
چون از پولانسکی خوشش نمیاد اونو بد به تصویر میکشه
و باز چون شارون تیت رو دوست داره، دست به تحریف تاریخ میزنه تا شارون تیت زنده بمونه

بیشتر شبیه دفتر خاطراتِ یه بچه لوسه تا یه فیلمِ سینمایی
و اصلاً با پالپ فیکشن قابل مقایسه نیست!

نمایش دیدگاه
yasichka پروفایل 3 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

سپاس از توجه شما. پیشنهاد می کنم یک بار دیگر فیلم را کامل ببینید، به علاوه ی تیتراژ پایانی. Damon Herriman بازیگری است که نقش چارلز منسون را بازی می کند.

نمایش دیدگاه
s.Ali84 پروفایل 4 بهمن 1398
پاسخ به دیدگاه

بله من هم منسون رو دیدم.
ولی به نظرم یکی دو سکانس از یه کاراکتر دیدن با اینکه داستان حول محور اون کاراکتر بگرده فرق میکنه.
کاش حداقل اون سکانس های حذف شده از منسون رو توی نسخه نهایی قرار میداد.

نمایش دیدگاه