سی نما - نمایش فیلم «mother!» در جشنواره ونیز تحسین تمام منتقدان را برانگیخته است

«دارن آرونوفسکی» یکی از شاخص ترین کارگردان های چند سال اخیر هالیوود به شمار می رود. او که در مقایسه با کارگردان های سرشناس هالیوود سن و سال کمتری دارد تاکنون دوران موفقی را در سینما پشت سرگذاشته است. این کارگردان 48 ساله از سال 1998 به طور جدی وارد عرصه ی کارگردانی شد و اولین فیلم خود به نام «Pi» را کارگردانی نمود. دو سال بعد اثری بسیار تامل برانگیز به نام «مرثیه ای برای یک رویا» را ساخت که در حال حاضر نیز یکی از شاخص ترین آثار درام ساخته شده در هالیوود به حساب می آید. این کارگردان در ادامه ی مسیر فیلمسازی خود در سال 2010 با همکاری «ناتالی پورتمن» فیلم «قوی سیاه» را کارگردانی نمود که برایش موفقیت های بسیاری در پی داشت. چهار سال بعد از آن دست به ساخت جاه طلبانه ترین فیلم خود یعنی «نوح» زد که بنا به عقیده ی بسیاری از کارشناسان یک شکست بزرگ در کارنامه ی هنری این کارگردان به حساب می آید. امسال اما مسائل کمی متفاوت اند. این کارگردان با وجود سن کم، تجربه ی بسیاری در امر فیلمسازی به دست آورده و این بار به سراغ ژانر مورد علاقه ی خود یعنی درام رفته و قرار شده با تلفیق نمودن درونمایه ای روانشناسانه با آن، اثری بدیع و تازه را به نمایش بگذارد. فیلم «مادر!» تازه ترین ساخته ی آرونوفسکی می باشد که با همکاری استودیوی «پارامونت» تولید شده و بازیگرانی چون «جنیفر لاورنس»، «خاویر باردم» و «اد هریس» در آن به ایفای نقش پرداخته اند. روزی که گذشت شاهد اکران این فیلم در هفتاد و چهارمین جشنواره ی فیلم ونیز بودیم. طبق تقویم، قرار شده تا این فیلم در تاریخ 15 سپتامبر مصادف با 24 شهریور اکران خود را در ایالات متحده آغاز نماید. بعد از نمایش این فیلم در جشنواره نقد های اولیه ی آن منتشر شدند که همگی بر خوش ساخت بودن فیلم دلالت دارند و آن را بابت احیای روح فیلم های هیجان انگیز و ترسناک تحسین نموده اند. طی دو هفته ی اخیر و با انتشار تریلر های جدید این فیلم تشابهات بسیاری بین آن و «Black Swan» یافت شده است و هر دوی آن ها محوریت اصلی شان شخصیت مونثی است که درگیر مسائل روحی روانی اند. جنیفر لاورنس در این فیلم نقش زنی را بازی می کند که در کنار شوهر خود یعنی خاویر باردم به سر می برد تا اینکه حضور یک میهمان ناخوانده زندگی شان را تا مرز فروپاشی کامل می کشاند. مطابق آن چه از نقد های فیلم بر می آید، جنیفر لاورنس در این فیلم همان حال و هوای ناتالی پورتمن در «قوی سیاه» را به مخاطب ارزانی می دارد.

نویسنده و کارگردان، آقای دارن آرونوفسکی در فیلم جدید خود به مسائل شخصیتی درون آدمی نور می تاباند. این فیلم که بسیار شبیه به «بچه ی رزماری» اثر «پولانسکی» است داستانی را روایت می کند که تمام توجه تان را به خودش جلب خواهد کرد و در انتها نتیجه گیری قابل قبولی از آن ارائه می دهد. این فیلم نشان می دهد که برای بعضی از کارگردان ها، هنر بسیار مهم تر از زندگی شان است.این فیلم چندین قدم از آثار هم سبک خود جلوتر است. بحث بر سر اینکه جنیفر لاورنس توانسته از پس نقش خود بر بیاید را کنار بگذارید و به این مسئله دقت کنید که فیلم با داستان گیرایی که دارد شما را در خود غرق می سازد.

در فیلم مادر! یک ساعت اولیه را با ضرب آهنگ بسیار تند و دلهره ای وحشتناک به پایان می برید و به لطف کارگردانی بسیار خوب فیلم شاهد افزایش و صعود پلکانی هیجان فیلم خوهید بود و در بعضی لحظات آن چنان به میزان هیجان فیلم اضافه می شود که گویا پرده ی سینما نیز تحمل نشان دادن فیلم را ندارد. این فیلم داستان خانه ای تسخیر شده را به تصویر می کشد که شخصیت های درون آن اسیر گذشته ای مبهم و احساس گناهی هستند که مرتکب نشده اند. این فیلم نه تنها شاخص ترین و بهترین فیلم ساخته شده توسط آرونوفسکی است، بلکه یکی از برترین آثار ساخته شده در ژانر درام و روانشناسی به حساب می آید.

اگر به دنبال فیلمی هستید که در مرحله ی نخست ترسناک باشد و میزان هیجان شما را به قدری افزایش دهد که از کمال تعجب دهانتان باز بماند و چشم های تان از حدقه بیرون بزند، بدون شک «Mother!» دارن آرونوفسکی شاهکاریست که به زیبایی تمام این کار را برای تان انجام می دهد. این فیلم با هنرنمایی جنیفر لاورنس داستان زنی را روایت می کند که در فکر و خیال و پارانویای خود زندگی می کند و مرز بین خیال و واقعیت را تشخیص نمی دهد. اگر بگوییم فیلم چندین سطح حتی بالاتر از لفظ شاهکار است سخن به گزاف نگفته ایم.

این فیلم آن چنان که تصور می شود هیجان انگیز نیست. اتمسفر جهنمی به تصویر کشیده شده در آن کمی اغراق آمیز است ولی بدون شک فیلمیست که باید آن را تماشا کرد. این فیلم که ماجراجویی شخصیت هایش بسیار جالب طراحی شده اند دارای نقاط ضعف و قوت بسیار است. چیزی که برایم جالب بود واکنش مردم اطرافم به فیلم بود. هرکس که آن را تماشا می کرد گویا درست به مانند شخصیت های فیلم هیجان و استرس مشابهی را تجربه می کند. این فیلم معجونی از جیغ و فریاد و لبخند و گریه و استرس است و درست در لحظه ای که تیتراژ اولیه به پایان می رسد مردی را مشابه می کنیم که رو به دوربین فریاد می کشد : لعنت به تو!

این فیلم به شما این احساس را می دهد که گویا گروگان گرفته شده اید. بنظرم حضور چنین فیلمی در شرایط حاکم بر سینمای آمریکا بسیار نیاز و ضروری بود. هیچ چیز امن و قطعی پیرامون این فیلم وجود ندارد و بنظرم ساخت آن برای کارگردان و هنرمندی چون آرونوفسکی بسیار هیجان انگیز بوده است.

قضاوت پیرامون این فیلم را شما می سپاریم. همان گونه که در بخش های بالاتر ذکر شد، 24 شهریور منتظر اکران رسمی فیلم در ایالات متحده باشید.

15 شهریور 1396 10:24

سایر اخبار

ارسال دیدگاه جدید

برای ارسال نظر باید وارد حساب کاربریتان شوید یا عضو سایت شوید.